Oldies on tour 2017

Oldies on tour 2017
Trump here we come 😎

zondag 19 november 2017

Wederom Ventura

De laatse 2 dagen van onze heerlijke USA reis hebben we wederom doorgebracht in Ventura. Dat vonden wij veruit de leukste plaats om te vertoeven zo dicht bij LA. Het heeft iets landelijks en er is een gezellige gemoedelijke sfeer. Van hieruit hebben we de plek bezocht waar neef Joe waarschijnlijk gaat wonen aan het strand en ook Tante Riekje gaat in februari 2019 hier naar een 'home' verhuizen. Een fijn idee dat alle neven en hun moeder dan vlak bij elkaar wonen.

LA vond ik verschrikkelijk, zo enorm druk, 6-baans autowegen die onder- en bovenlangs gaan met fly-overs en -unders. Daarnaast mag je hier zowel rechts als links ingehaald worden, een totaal gekkenhuis dus. De op- en afritten zijn zo kort dat ik het een waar wonder vind dat er niet veel meer ongelukken gebeuren. Ook is het heel apart om te merken dat als je van de snelweg afrijdt je meteen in een woonwijk komt.

Ook zijn we nog een dagje naar Santa Barbara geweest. Dat lijkt qua opzet erg op Ventura en is alleen nog mooier en fraaier aangelegd. Meer een stad voor de happy few die het wonen hier kunnen betalen. Het ligt erg mooi tussen de bergen en de zee.

De allerlaatste dag zijn we onze neus achternagereden en we kwamen uit bij Solang, een Scandinavische gemeenschap. Heel apart met vakwerkhuizen en werkende windmolens. Hier zagen we eigenlijk alleen maar Amerikaanse toeristen :-)

Tabletperikelen

Vond je het abrupte einde wel wat hebben? Het stilzwijgende blog was in elk geval niet vrijwillig...


Ik heb voor ons vetrek een prachtig 2 meter lang usb-stekker kabeltje gekocht maar daar is de afgelopen week een kink in gekomen. Ofwel de tablet wilde niet meer opladen, jammer de bammer dus. Maxim heeft nu een zeer ingenieus systeem bedacht waardoor het kabeltje toch te gebruiken is. In een bepaalde hoek, steunend op het stekkertje gaat het goed en laadt de tablet op :-)

Maar goed, het vervolg van onze reis. Het laatste etappedeel van route 66 was drama. We hebben 3 pogingen gedaan de weg weer te vinden maar deze bleek elke keer afgesloten. Dus besloten terug te rijden naar LA naar een hotel op redelijke afstand van de geplande familiereunie.

Dat werd een warm weerzien. Ik vond het heel bijzonder en fijn om te zien hoe hecht de 3 neven zijn en hoe warm de band is tussen de familie aldaar. Ook heel fijn om onze tante Riekje te zien, ze wordt deze maand 90 jaar maar dat is haar niet aan te zien. Ook heel speciaal om het huis weer te zien waar ik als 18-jarige een aantal weken heb doorgebracht. Er was weinig veranderd, slechts grapefruitboom was flink gegroeid (net als ik ;).

zondag 12 november 2017

Route 66, eindelijk

Gisteren vertrokken van Kingman via Oatman  richting LA. Dit deel is, terugkijkend op de rit, het mooiste deel gebleken. Een smalle weg slingerend door een bergachtig landschap. Ik kan me goed voorstellen hoe deze weg ooit ontstaan is door de pioniers die naar het westen trokken met hun wagens. En wat een barre tocht moet dat zijn geweest.


Ook in de 50-er en 60-er jaren werd de weg gebruikt om naar het westen te trekken. Hier en daar staan en liggen er verfrommelde en verroestte bakken als stille getuigen van deze tocht. Zou de verhalen wel willen weten achter de achtergelaten auto's. Hebben de inzittenden het ooit gehaald?
Oatman is een plaatsje die de afsluiting en onttakeling van de Route 66 heeft overleefd. De oude huisjes en saloon worden nu bevolkt door touristen overjarige hippies en loslopende ezels. Waarschijnlijk zijn de laatste gewoon verwilderd  maar dat weet ik niet zeker. De sfeer is in elk geval heel gemoedelijk en ik heb een mooi leren rugzakje kunnen scoren en Maxim een paar oude nummerborden. Allemaal weer happy :-)
De Route 66 is niet meer intakt. Je kunt nog kleine stukjes rijden -als je ze kunt vinden- want grote delen zijn afgesloten. We hebben een aantal pogingen gedaan om richting Barstow de route te volgen maar werden onverbiddelijk teruggestuurd naar de freeway.

We hebben trouwens een heel merkwaardige navigatiehulp of eigenlijk hulpen. Het was mogelijk om Nederlands in te programmeren en nu hebben we een dame en een heer. Ze spreken elkaar nog net niet tegen maar ze vertellen ons afwisselend hoe te rijden.  De ervaringen zijn ook wisselend. Gisteren werden we echt met een kluitje in het riet gestuurd. De een vertelde dat we er waren, nou er was niets en na het opnieuw opstraten van het apparaat moesten we nog 15 minuten rijden van de ander en kwamen we op onze bestemming aan. pffff.

In de avond zijn we getracteerd op een feestelijk maal bij de Panda expres. Fastfood chinees en zoooooo lekkah. Helaas wel plastic bestek maar de bordjes waren van papier, dat dan weer wel ;-)
Straks gaan we even naar een outlet van Michal Kors, deze zit naast het hotel waar we verblijven. Hopelijk kunnen we daar een tasje voor mijn schoonzusje scoren. Verder staat er een strakke timing vandaag op het programma.
We hebben een grote familiebijeenkomst in San Gabriel en moeten daarvoor nog boodschappen halen. Genoeg voor nu
Opgewekte groet

vrijdag 10 november 2017

Van Death Valley naar Pahrump

'Wauw' , dat is in een woord Death Valley omschreven. Het is een ongelofelijk mooi park met zeer veel afwisseling in kleur en gesteente. Het is er heet, stoffig, gortdroog en ja ' doods'.  Na 1,5 dag wilde ik hier ook wel weg. Maxim heeft als een klipgeit zo hier en daar nog wat loopjes gedaan. Natuurlijk zonder pet en water, maar hij is weer heelhuids teruggekomen :-).

Het internet is te traag om de foto's van de telefoon over te sturen naar mijn tablet maar ik heb een goede tussenoplossing. Op facebook kan ik rechtstreeks van mijn telefoon met slidemaker wat plukjes foto's plaatsen. Kijk dus vooral daar.

Aan het eind van de middag zijn we in hotel Gold Nugget in Pahrump beland. Het is een casinohotel, gerund door Indianen.
Man man man, wat een slecht georganiseerde bende. We hebben 5 kwartier voor de receptie doorgebracht omdat ze de naam ' Schipper' niet bij de reserveringen in de pc konden terugvinden. De anderen stonden er wel en en wij hadden nota bene alles voorgeschoten. Alle uitdraaien en creditkaart afschrijvingen werden ter zijde geschoven. ' Computer says no' .

Toen we eindelijk de kamer inmochten hebben we er gelijk een feestje van gemaakt, biertje, nootje en gitaartje. Ook dat vind je terug op facebook in een heuse livestream :-) Het geeft wel een heel aparte sfeer om in een casino rond te lopen. Van jong tot (zeer) oud staat fanatiek -al dan niet met peuk in het hoofd- op knopjes te drukken. Allemaal bliepjes en piepjes en lampjes en lichtjes. Beetje veelprikkels voor mij ;-). Ik heb in elk geval geen gokje gewaagd.
Rokerige groet

donderdag 9 november 2017

Via Kernville naar Beatty

Het is ff een stukje rijden via de route 99, ja je leest het goed. Route 66 zal nog even op zich laten wachten en nee we houden de kaart niet op de kop. We zijn naar Sequoia National Park gereden. Sequoia's zijn megagrote rode bomen. Zeer imposant om deze reuzen van nabij te bekijken en het ruikt er zalig. Het internet is niet overal even goed, dus bloggen en met name het uploaden van foto's, gaat lastig. Wat wel redelijk gaat zijn slideshows op facebook,

Een groot deel van de dag gaat op aan reizen. Af en toe even eruit voor een loopje of om even wat te eten of drinken. Die gelegenheden zijn hier dun gezaaid dus we kunnen niet al te kieskeurig zijn. Zo ook met de overnachtingen.

Vanavond verblijven we in de Atomic Inn. De naam en de foto's op internet maken alles waar. We worden begroet door een alien en eenmaal in de kamers lijkt de tijd te hebben stilgestaan. We wanen ons in de 50-er jaren. Het is niet gewoon 'oude zooi'. Het lijkt erop dat hier een heuse stijl is doorgevoerd tot in kleinste detail. Zo hangt er boven ons bed een afbeelding van een kernontploffing. Ook de gevouwen handdoekjes doen de lippen krullen en alleen al kijken naar het tapijt zorgt voor hallucinerende effecten.

We hebben het in elk geval heel gezellig met elkaar en lachen wat af met ophalen van herinneringen over onze jeugd en de belevenissen onderweg, We bespreken elke avond onder het genot van n biertje wat we de volgende dag gaan doen. We zitten nu vlakbij Death Valley en dat staat voor morgen op het programma.
Psychedelische groet

maandag 6 november 2017

familytime

Vandaag hebben we neef Joe, zijn vrouw Carol, neef Hans met zijn vrouw Kathryn en poes Bella ontmoet. Heel bijzonder en het voelde eigenlijk meteen al heel  vertrouwd. Kathryn had heerlijk gekookt en de rode wijn vloeide rijkelijk ;-). Het was een goed plan om erheen te lopen en het laveren op de terugweg viel goed mee.


Vanavond hoorden we over een duitse tak van de familie die zowaar bier brouwen en importeren in Amerika. Ik ben benieuwd of neef Yvon hier meer van weet...Het schijnt lekker te zijn want er waren alleen lege flesjes in huis. Ik had er nog nooit van gehoord. Wel grappig want aan ons moeders kant van de familie, mijn overgrootvader zat ook een bierbrouwersfamilie (tegenwoordig Grolsch). Helaas is deze overgrootvader onterft. Mijn overgrootvader werd namelijk aangewezen om priester te worden -dat gebeurde vroeger in katholieke kringen- en dat wilde hij niet. Gelukkig maar anders had je dit niet kunnen lezen ;-)

Zo, genoeg voor nu
ietwat aangeschoten groet,
Martha

Ventura


Altijd even stressen om met een nieuwe auto uit bebouwd gebied te komen. Met een hemelsblauwe KIA zoeven we de komende dagen door de sunshine state. Vandaag Malibu even bezocht, geen celebs getroffen maar wel een superleuk eethuisje met zalige hamburgers.

Daarna even een stukje strand gedaan op weg naar Ventura. Vanavond zijn we uitgenodigd bij neef Hans en Kathryn. Ook zijn broer Joe en vrouw Carol schuiven aan. We hopen er lopend naar toe te gaan. Dat wordt nog een uitdaging want ze zijn hier niet zo op wandelaars ingesteld. Volgens Ben zou het in 24 minuten (!) te lopen zijn. Ventura is een leuke plaats aan zee met een gezellig centrum met genoeg lekkere koffiezaakjes en kleine winkeltjes.

Los Angeles


Reizen, en met name vliegen, is een vreemde bezigheid. Je wilt graag van A naar B en het liefst zo snel mogelijk. Vliegen lijkt dan een goede optie. Voor korte reizen ideaal en voor langere afstanden een redelijke oplossing want je lijf denkt er toch echt anders over.

Zo zit ik nu 04.45 klaarwakker achter het bureau een blogje te tikken. Het hoofd voelt alsof ik er nog niet helemaal ben, een beetje onvast en wiebelig. We hebben ook heus - ondanks alle ontberingen- al heel erg moeten lachen.  Het was een koude vlucht, heel koud. Er vormden zich net nog geen ijspegels aan de neus maar het voelde aan alsof we 12 uur onbeschut in een poolwind moesten doorbrengen.

Mensen die me een beetje kennen weten dat ik uit een apart ' nest' kom. Mijn moeder bijvoorbeeld, kon heel slecht tegen ' koude wind' , dan kreeg ze last van haar ' holtes'. Laat zus Anke nou net van alle beschikbare genen nu juist dat te hebben overgenomen. Mijn moeder lostte dit op door een (hele) grote plastic zak (doorzichtig;) over haar hoofd te trekken.

Het zal je niet verbazen dat de appel niet ver van de boom valt. En na jaren huwelijk is ook de Ben door deze remedie aangetast. Als 2 verkleumde kniertjes zaten zij met doorzichtige plastic zak op de kop de 12 uur reistijd uit.

Wat een drama trouwens om de USA binnen te komen. Het is check en dubbelcheck, lange rijen wachtenden voor kauwgom kauwende, nors uitziende douaniers. Je mag niet op elkaar wachten ($ 500 fine), geen laptop gebruiken of een fotootje maken. Maar goed, we benne d'r, hebben een prima kamer voor de eerste nacht en en gaan zo de huurauto's halen. Vandaag maken we een kort ritje, al dan niet door Malibu, richting Ventura waar we neef Hans en zijn vrouw Katherine bezoeken.

Nu maar hopen dat de meegebrachte ' goodies' in de smaak vallen :-)
Howdie, Martha

zaterdag 4 november 2017

Neuss

Zojuist ons intrek genomen in het Swisshotel in Neuss. We hebben een kamer op de 12e etage en genieten van een prachtig uitzicht over de Rijn. Net een poging ondernomen om te voet naar het centrum te lopen maar dat is toch echt te ver om lopend te doen.

Het hotel ligt naast een mega overdekt winkelparadijs, dit is vast om ons al aan de amerikaanse mall te laten wennen.
Het was een goed besluit om vlakbij het vliegveld van Dusseldorf een hotel te boeken. Geen stress en haastwerk morgenochtend voor ons. Dat laten we aan de overige reizigers van ons gezelschap over ;-).
vrolijke groet

donderdag 2 november 2017

Pakken en zakken...

Wat neem je mee? Mwah, niet zo veel hoor, we nemen altijd te veel mee, dus doe de kleine koffer maar.

Naast het rijden van een stukje route 66 gaan we ook de familie bezoeken dus er moet het een en ander aan  drop, stroopwafels, speculaas, babbelaars en hopjes gescoord worden. De bult aangeschafte 'Hollandse lekkernijen'  groeit gestaag. Ook de klompenpantoffels (ze leken zo leuk in de winkel) moeten mee. Kortom een is een zooitje en ik vraag me af hoe we het in godsnaam allemaal meekrijgen.

Terwijl we alles sorteren en schikken in de koffer komen de harige jongens ook een kijkje nemen.
Gelijk begin ik te tobben. Gaat mister Bungles het redden? Zal Tooheys zich gedragen en niet de hele buurt bij elkaar schreeuwen...Zou mr. Bungles snappen dat we weer terugkomen? Gelukkig hebben we goede oppassers fantastisch vervangend personeel geregeld en ik moet alle tobberijen loslaten. Terug naar de koffer en hoe krijgen we het mee...
Wordt vervolgd pffff

woensdag 23 november 2016

zaterdag 19 november 2016

Bye mooie stad

Wel vreemd. Ik realiseer me nu dat het de eerste vakantie in Australië is zonder outback of kangoeroe. Wel een paar mooie vogels, dat krijg je met zo'n stedentripje 😂. Ik geniet in ieder geval nog even van het uitzicht in een ochtendzonnetje op ons balkon, straks is het te heet.
En dan is het tijd om naar het vliegveld te gaan. Een laatste blik op de brug. Het blijft een fascinerende stad. Oud en nieuw, arm en rijk, staal met beton en weelderige natuur. Have to come back 😎

vrijdag 18 november 2016

Op naar Manly

Vanochtend met de trein downtown en daarna de ferry naar Manly genomen. Manly is een super gezellig deel van Sidney, heel gemoedelijk en redelijk rustig.  Ook nog even op Manly beach geweest en speciaal een foto voor neef Joe uit de USA gemaakt. De sfeer hier bij het surfstrand doet me erg terugdenken aan mijn fantastische vakantie in de USA in 1980.
Daarna weer teruggevaren en een trippel door de botanische tuinen gemaakt. Lang gezocht naar de kolonie vliegende honden, niet kunnen vinden. Net gehoord van de parkranger dat ze teveel schade aanrichten en dat de kolonie (diervriendelijk) verplaatst is. Gelukkig hebben we de foto's van de vorige vakantie nog 😂.

Nu ben ik door Maxim in een koffietentje bij n artgallery gedropt. Vinnik als cultuurbarbaar nix an. Maar wel ff tijd om de foto's en blog te posten 😎
Hierboven een tegenlichtopname van volgens mij een ibis. 

donderdag 17 november 2016

Nice to be back in Sydney

Gisteravond aangekomen in een bruisend Sidney. Wat een wereldstad. Moet wel wennen aan de drukte en de niet aflatende stroom van verkeer. Ook voelt het weer meer stressy maar dat kan ook niet anders, Nieuw Zeeland was zo layed back.
Vanochtend realiseer ik me pas goed op wat voor fantastische plek we zitten. We zitten op de 12e etage en kijken op de brug en zien zelfs The Operahouse 😀. Ank en Ben verblijven op de 10e etage en kijken net meer landinwaarts. Het is een hagelnieuw appartementenhotel. Er is een keuken met alles erop en eraan, een badkamer, een wasruimte met wasmachine en droger, een leuke zit met eettafel en last but not least een balkon. Ik kan hier wel aan wennen 😎
Vergeet ik helemaal te schrijven dat Ank en Ben ons gisteren op het vliegveld in Christchurch geïntroduceerd hebben als gast bij de Business lounge van Emirates.  Daar kan ik ook wel aan wennen en heb me 3 uur lang met champagne en lekkere hapjes vermaakt 😎.
Straks gaan we gevieren downtown om voor de Maxim en Ben wat kleren te scoren.
Zonnige groet


woensdag 16 november 2016

Op weg naar Sidney

We zijn onderweg naar Sidney en hebben wifi aan boord. Ook vlieg ik deze reis voor het eerst met Emiraten en met de airbus 380. Wat een geweldig toestel. Heel stil en geen last van de oren. Ook net wat meer beenruimte. Deze vlucht zitten we prima want hebben 3 stoelen met ons tweetjes. Op naar Sidney, zin in 😎

dinsdag 15 november 2016

Christchurch

Wij groeten een ieder vanuit een zonnig Christchurch. We staan downtown en blikken terug ( met bubbel) op een fantastische rondreis. En we zijn er nog niet, als 'toetje' vertrekken we morgen voor een paar dagen Sidney. Hieronder zal ik de foto's van de afgelegde routes van zowel het Noorder- als Zuidereiland plaatsen.
Uiteraard zijn de kaarten aanklikbaar voor vergroting 😎 in ieder geval op mijn tablet 😂. Enne excuses voor het geklieder op de Noordereiland kaart,  was gespiegeld weergegeven. Krijg met bubbel en wijn 😂😂😂

Het Noordereiland


Het Zuidereiland

Vandaag overigens al weer plannen gemaakt om hier nog een keer terug te komen. Wat een land, zo mooi, zulke vriendelijke mensen. WAUW! Wel met vervelende sandflies,  dat dan weer wel 😠. Nog steeds grote rode jeukende bulten, souveniertje😂



maandag 14 november 2016

Oamaru

Vandaag wat beelden op het nieuws gezien over de impact van de aardbeving. Hele stukken weg verschoven en met grote scheuren. Ook komt nu pas de evacuatie van gestrande toeristen pas op gang. Wel een blamage want Japanse toeristen zijn door het Japanse leger weggehaald, daarna kwam het Nieuw Zeelandse leger pas in aktie. Ook zijn de 2 koeien en het kalf die op een hoog klein eilandje van gras eerder gered dan de mensen. Moest ik wel om lachen. De inzet van alle rescue werkers is in ieder geval hoog en de onderlinge saamhorigheid groot.

Vandaag zijn we langs de oostkust richting Christchurch gereden. Oamaru ligt nog onder Christchurch en er zijn geen zichtbare beschadigingen. Wel lagen er op het strand hele grote boulders. Ik kon er geen genoeg van krijgen en heb een hele serie foto's gemaakt, zie de rechterkant. En nog eentje hieronder 😎
Gisteravond op de vorige camping nog een mooie avondwandeling gemaakt door een zeer fraai aangelegde tuin. Ik was zonder tablet maar Maxim heeft de nodige kiekjes gemaakt. Ik ga wat van de hak op de tak, oorzaak drank. Ik geef het maar gelijk toe. We eten hier elke dag verrukkelijk met 'n glaasje wijn. Vanmiddag kwamen we  echter ook nog langs een heuse Nieuw Zeelandse distilleerderij alwaar ik natuurlijk (was koud en natgeregend) teen en ander moest proeven. Nomnomnom, ook flesje meegenomen ( heupflacon) off course just for medicinal purpose😎. Tis zo koud in de camper 's avonds 😂
Oamaru is echt een leuke plaats met een heus Victoriaans centrum. Oude ambachten, kleding, snijwerk,  ijzerwaren, you name it en dus ook de distilleerderij  (hik). 
Veel artiesten en kunstenaars dus.
Tipsy groet



zondag 13 november 2016

Invercargill

Dat was wel even raar wakker worden vannacht. Ik weet niet of ik de aardbeving gevoeld heb, de auto schudt de hele tijd door de wind.  Aan Maxim heb je in dit soort situaties trouwens niet veel. Toen ik hem vertelde dat er verontrustte berichtjes binnenkwamen over de aardbeving, ging hij plassen en sliep gewoon weer in...
Maar we zijn ok en hebben vanochtend afgesproken de reis volgens planning te voltooien. Nu dus naar het zuiden gereden waar we overnachten in Invercargill (op de kaart in het zuiden).
Onderweg reden we langs Tuatapere en kwamen bovenstaande uitspanning tegen. Natuurlijk even gestopt en koffie met worteltjestaart gehad. De tent wordt gerund door moeder en dochter en alles zag er blinkend schoon uit. Zie de foto's rechts.

Maxim bezoekt nu het transportmuseum hier, voor mij dus gelegenheid te bloggen😎 Het museumtestaurant is heel gezellig ingericht met 50-er jaren hoekjes. Kortom, ik vermaak me wel zolang er internet is 😎

Aardbeving Christchurch

Lieve vrienden en familie alles is ok met ons. We zitten in het binnenland en hebben niets gevoeld of gemerkt van de aardbeving. Behalve de tsunamie aan apjes en smsjes😎
We vertrekken donderdag van Christchurch naar Australië en ik houd jullie uiteraard van onze plannen via het reisblog op de hoogte. Dikke zoen.

zaterdag 12 november 2016

Milford Sound

Vandaag naar Milford Sound gereden en ons per 3-master door de fjorden en een stukje Tasmaanse zee laten varen. We hebben mooie pinguïns met gele koppen en zeeleeuwen gezien. Wat een prachtige tocht, de foto's plaats ik hier rechts.
Het weer was prachtig zonnig maar de poolwind woei zo hard dat ik soms de muts moest vasthouden, net als de zonnebril. Maar gelukkig met alle accessoires weer aan wal gekomen😎
Onze boot zie je hierboven, prachtig onderhouden grote schuit, of is dat oneerbiedig om zo te noemen? Er waren ook nog een beperkt aantal kajuiten,  mij lijkt het prachtig om deze tocht wat uitgebreider op deze boot te doen ( hint Maxim😂)
Vandaag ook op meerdere plaatsen de keas gezien. Wat een wonderlijke vogel. Ze ogen lomp, lijken niets te vrezen en hebben een gevaarlijke snavel waar ze hoorbaar kiezels mee splijten. Ik denk dat ze graag gevoerd willen worden en dat zo kenbaar maken. Het is echter ten strengste verboden te voederen.


vrijdag 11 november 2016

Te Anau


Een paar dagen terug zijn we bruut overvallen door zandvliegjes.  Eerder schreef ik hier dat er geen ' enge' beesten in NZ waren, nou ik kom daar op terug. Sandflies zijn hele kleine vliegjes die je zeer venijnig bijten waar ze maar kunnen. We moesten er erg om lachen maar vanacht begon de jeuk...
Gelukkig hebben ze een soort van remedie, we stinken alleen nu wel een beetje.



Maar goed, we zijn 2 dagen in Te Anau om hier een mooi natuurgebied, Fjordland te bezoeken. Morgenvroeg rijden we 130 km naar het noorden naar Milford Sound om ons in te schepen voor een vaart langs de fjorden. Het weer begint elke dag een beetje miezerig maar naarmate de dag vordert krijgt de zon meer kracht. Als de zon ondergaat dan wordt het fris, afgelopen nacht was het volgens Maxim koud. Ik vond het wel lekker fris, heerlijk die opvliegers 😂 Hopelijk morgen ook weer zo'n  mooie dag.