Tot zover vakantie USA 2010, wordt hopelijk vervolgd in 2011

Denver...

Na werkelijk een vreselijk onrustige nacht in Aspen te hebben doorgebracht kwamen we er in de ochtend achter dat dàt waarschijnlijk te wijten was aan de hoogte (3 km). Het duurt namelijk 24 tot 36 uur alvorens je lijf aan het hoogteverschil gewend is. Mijn hart was helemaal van slag en bonkte dat het een lieve lust was. Ik had het vreselijk warm terwijl lief de dekens tot aan zijn kin had opgetrokken. Nou ja, ik schreef het al, een onrustige nacht.

De weg van Aspen naar Denver via de Independance pass van weer 3700 meter was prachtig. En nu Denver, wat een megastad, not my cup of tea. Geef mij maar de rust van de wildernis.
Maar het heeft zowaar een gezellig centrum welke redelijk autoluw is en veel winkels en gezellige restaurantjes. En belangrijker nog, mijn missie is volbracht. Ik heb een Tshirt voor John kunnen scoren. Nu kunnen we met een gerust hart Denver en de USA verlaten.

Ik heb vernomen dat de harige jongens wederom een kraai door het kattenluikje naar binnen wilden slepen maar dat de zwarte jongen daar niet van was gediend. Gelukkig maar anders hadden we weer een bevrijdingsactie op touw moeten (laten) zetten. Ik mis ze wel hoor, maar nog 2 dagen en dan mogen ze weer op schoot komen knorren.

Tot in Nederrland!

Aspen, Colorado...

Wauw, we zijn in het Mekka van de 'rich and famous' beland. Dat wil zeggen gedurende de winterperiode want daar staat Aspen om bekend. Het is een klein maar zeer fraai plaatsje met op elke straathoek wel een modehuis van een bekende ontwerper. We logeren in de LimeLightlodge alwaar we een 'Room with a view' hebben, met balcon. Martha en Max hebben een kamer naast ons dus we kunnen bij elkaar naar binnen gluren via de balcons.

Het is echt een mooi stadje met goed onderhouden gebouwen en de openbare ruimte is ook met smaak aangelegd. Er is geen hoogbouw maar wel veel fraaie grote en kleine houten gebouwen. Hoewel er veel winkels zijn heb ik dat ene Tshirt nog niet kunnen scoren. Ik gok op morgen in Denver, onze laatste vakantiedag, snik:-(

De tijd gaat nu in een keer wel heel erg hard, maar goed aan alles komt uiteindelijk een eind. We gaan nog even door Aspen browsen en een vorkje prikken en heel misschien wil lief nog een glaasje bier van de tap scoren in een locale brewery

'Home' alone...

Heerlijk zo'n relaxed dagje. Vanochtend op mijn gemakje het stadje ingeslenterd. Het is hier al vroeg warm dus kun je het beste vroeg op pad. Helaas nog niet gelukt om een shirt voor John te scoren, wel de juiste winkel maar helaas gesloten... Vanavond in de herkansing en anders wordt het Denver.

In de locale supermarkt verbaas ik me over de schappen vol met dieet producten en het is geen wonder waarom ze hier zo zwaar zijn. Alles wat je ziet is òf vet, gepaneerd en gefrituurd òf staat stijf van de suiker en is zoet. Relatief gezien is de verse groente en fruit afdeling klein, de diepvriesafdeling des te groter. Wel sla ik hier even mijn slag met stevia, het zoetmiddel dat sinds kort ook in Nederland als voedingsmiddel is toegestaan. Het is een prachtig natuurlijk zoetmiddel welke je bloedsuikerspiegel stabiel houdt en waar zero calorieën inzitten. Hier is het al veel langer te koop en heel wat betaalbaarder.

Nu ga ik nog even sporten en dan verwacht ik de anderen terug van hun trip naar Canyonlands, een fraai gebied hier vlakbij. Wat ik ervan heb gezien, lijkt het op het landschap van the Grand Canyon en die hebben we een half jaar geleden bezocht.

Ik geniet in elk geval van mijn dagje vrij in doen en laten.
Genietende groet!

Moab, again...

Vandaag hadden we een flinke rit te gaan maar wel een hele mooie. Sinds enkele dagen was de pas door de Rocky Mountains open en daar zijn we overheen gereden met uiteindelijk ons doel van vandaag, Moab.

De pas was wonderschoon en overal onderweg werd er gewerkt aan het herstel van de weg. Er moest nog veel uit de sneeuw worden gegraven maar de weg was sneeuw en ijsvrij. De pas was maarliefst 3700 meter hoog. Dat is iets waar ik niet goed tegen kan, dat had ik vorig jaar al gemerkt. Ik word licht in mijn hoofd en vandaag voelde ik ook een druk op mijn borst. Maar met gewoon rustig in de auto blijven zitten kwam alles weer goed. Het was fijn om Max zo te zien genieten van de bergen, hij bleef maar zeggen hoe prachtig en bijzonder hij het vond, hij had in elk geval nergens 'last' van.

Maar goed we zijn weer in Moab, een grappig plaatsje in Utah aan de andere kant van de Rockies. Vorig jaar heb ik hier een leuke (en vooral warme) trui gescored. Dit jaar is het warm in Moab, erg warm en ik heb besloten morgen een dag vrij te nemen en niet mee te gaan naar het park wat op het programma staat. Het zwembad lonkt en op steenworp afstand ligt een steenhouwerij waar ook fossielen te koop zijn...

Heerlijk zo'n dagje voor mezelf.